Nazistowskie Niemcy dążyły do pełnej kontroli nad wszystkimi miastami, które znajdowały się pod ich okupacją. Najpierw wprowadzono nacjonalizację i ścisłą kontrolę nad prywatnymi przedsiębiorstwami. Następnie zniszczono wszystko, co było własnością obywateli żydowskich. Dotyczyło to szczególnie polskich miast, gdyż na początku II wojny światowej na terenach współczesnej Polski żyło około 3,3 miliona Żydów – podaje wroclawyes.eu.
Co więcej, polityka miała na celu pokazanie, że naziści przybyli z dobrymi zamiarami. Rząd nazistowski aktywnie inwestował w projekty infrastrukturalne. Zaczęto budować autostrady, budynki państwowe i rekonstrukcję lokalnych zabytków architektury.
Następnie częścią polityki nazistowskiej było narzucenie okupowanym miastom asymilacji kulturowej i ideologicznej. Najpierw naziści zaczęli masowo zmieniać nazwy ulic miejskich. Na przykład w okupowanym Kijowie pojawiły się ulice nazwane imieniem Adolfa Hitlera i Heinricha Himmlera. Podobnie przemianowano centralne ulice Pragi i Warszawy.
We Wrocławiu również aktywnie zaangażowali się w zmianę nazw ulic i instytucji państwowych. Używali głównie nazwisk dowódców batalionów armii niemieckiej, których prawie nikt w mieście nie znał. W ten sposób pojawiły się ulice nazwane imieniem nazistowskiego męczennika Alberta Leo Schlagetera, wysokiego rangą przywódcy nazistowskiego Hermanna Göringa, szefa SS Heinricha Himmlera.
Taka propaganda nie wystarczyła władzom Wrocławia, które zaczęły nadawać żołnierzom hitlerowskim tytuł honorowego obywatela miasta. Doszło do tego, że nawet Adolf Hitler miał taki status w mieście.
W 1945 roku, jeszcze przed klęską hitlerowskich Niemiec, Wilhelm Frick, którego wrocławianie najprawdopodobniej nie znali, został honorowym obywatelem miasta Wrocławia.
Poznajmy się lepiej
Wilhelm Frick urodził się 12 marca 1877 roku w mieście Alsenz w rodzinie nauczyciela. Zdobył wykształcenie średnie w Monachium, a następnie rozpoczął studia na Uniwersytecie Jerzego Augusta w Getyndze. Studiował na Wydziale Prawa, ponieważ chciał być prawnikiem.
Po ukończeniu studiów zdecydował się wstąpić na Uniwersytet Fryderyka Wilhelma w Berlinie. Tam zdobył kolejne kwalifikacje prawnicze i podjął decyzję o powrocie do Monachium, gdzie początkowo chciał prowadzić własną praktykę prawniczą, jednak później zmienił zdanie w związku z uzyskaniem prawa do pełnienia funkcji asesora sądowego w strukturach administracyjnych Bawarii.
Dzięki wykształceniu prawniczemu już po kilku miesiącach został zaproszony do pracy w administracji Dolnej Bawarii. Tam pracował dla prorządowego kierownictwa udzielając porad prawnych, ale po pewnym czasie postanowił dołączyć do policji.
Policjant, który został zatrzymany
W 1904 roku Wilhelm Frick ponownie wrócił do Monachium. Tam dostał pracę w miejscowym komisariacie policji. Początkowo była to praca funkcjonariusza policji, później prawnika. Na tym stanowisku pozostał przez 19 lat.
Kiedy wybuchła wojna, Wilhelmowi Frickowi udało się uniknąć mobilizacji ze względu na problemy z płucami, dlatego kontynuował pracę jako policjant. Już w 1917 roku stał na czele wydziału do spraw przestępstw gospodarczych. W 1919 roku został kierownikiem wydziału kryminalnego. Już wtedy Frick był zwolennikiem ideologii nazistowskiej. Pracując w policji, zapewniał tajne spotkania nazistów i chronił ich przed cenzurą. W 1923 roku Wilhelm Frick został mianowany szefem policji kryminalnej.
Wtedy Wilhelm Frick postanowił wziąć udział w zamachu stanu przeciwko władzom Republiki Weimarskiej. Szefa policji kryminalnej natychmiast aresztowano, a w kwietniu 1924 roku sąd niemiecki skazał go na 15 miesięcy więzienia w zawieszeniu. Oczywiście został zwolniony z pracy w policji.
Polityk, który może wszystko
Wilhelm Frick nie pozostał bez pracy. Jego zaangażowanie w nazizm przyniosło owoce. Już w maju 1924 został członkiem Narodowosocjalistycznej Niemieckiej Partii Robotników. Dwa tygodnie później zostaje wybrany na posła do Reichstagu. W parlamencie Frick był politykiem konsekwentnie wypowiadającym się przeciwko ideologii antysemickiej i rasistowskiej.
Po 2 latach w polityce Frick stanął na czele frakcji posłów NSDAP, co znacząco poprawiło jego relacje z Adolfem Hitlerem. W 1930 roku Wilhelm Frick został mianowany ministrem spraw wewnętrznych i oświaty w Turyngii. Było to pierwsze stanowisko ministerialne zajęte przez nazistę.
Na tym stanowisku Frick pozwalał sobie niemal na wszystko. Na jego osobisty rozkaz uwolniono z więzienia członków partii nazistowskiej skazanych za morderstwo, wznowiono wydawanie gazet propagandowych, a w szkołach Turyngii wprowadzono obowiązkowe modlitwy wychwalające Hitlera.
Po utworzeniu przez Fricka specjalnego Wydziału Antropologii Społecznej na Uniwersytecie w Jenie rząd niemiecki zaczął wyrażać zaniepokojenie taką polityką ministra.
1 kwietnia 1931 roku Frick uzyskał wotum nieufności i musiał opuścić rząd w Turyngii. Mimo to kontynuował pracę w Reichstagu, a nawet stał na czele tamtejszej Komisji Spraw Zagranicznych.
Pod rządami Hitlera
Było jasne, że jeśli Adolf Hitler dojdzie do władzy, Wilhelm Frick nie będzie ostatnim człowiekiem w tym państwie. Z roku na rok ideologia nazistowska zyskiwała w Niemczech popularność. Według wszelkich prognoz faworytem w wyborach w 1933 roku był Hitler.
Niestety, tak właśnie stało się ze światem. Po zwycięstwie Adolf Hitler natychmiast polecił Wilhelma Fricka na stanowisko Ministra Spraw Wewnętrznych, argumentując, że miał on już dobre doświadczenie w 1930 roku. Nowo mianowany minister zaczął wprowadzać rasistowskie przepisy antyżydowskie.
To właśnie Frick był inicjatorem wprowadzenia w życie niechlubnych ustaw norymberskich, które utorowały drogę do ograniczenia roli i liczby Żydów w Europie. Frick rozpoczął także walkę z kościołami i zdelegalizował wszystkie partie polityczne z wyjątkiem NSDAP.
Następnie Minister Spraw Wewnętrznych podpisał ustawy o przystąpieniu Austrii, czeskich Sudetów, Kłajpedy, Gdańska, Prus Zachodnich i Poznania, a także niektórych terytoriów Francji do III Rzeszy. Utworzono tam niemiecką administrację rządzącą i mianowano władców hitlerowskich.
W 1936 roku minister Frick podpisał ustawę czyniącą go formalnym kierownikiem wszystkich placówek opieki zdrowotnej. W sanatoriach, szpitalach i klinikach przeprowadzano eutanazję chorych psychicznie i osób niepełnosprawnych w celu oczyszczenia narodu aryjskiego. Wszystko to miało miejsce w ramach programu T4. Na jego podstawie likwidowano osoby niezdolne do pracy. Początkowo eksterminowano jedynie dzieci do 3 lat, a następnie wszystkie grupy wiekowe.
II wojna światowa
Podczas II wojny światowej Wilhelm Frick stopniowo przekazywał władzę Heinrichowi Himmlerowi. Sam został mianowany protektorem Czech i Moraw. Wilhelm Frick był odpowiedzialny za represje wobec czeskiej ludności cywilnej. Kontrolował przymusową pracę Żydów i ich deportację z terytorium Czech.
W 1945 roku, dzięki ideologii nazistowskiej, został honorowym obywatelem kilku miast jednocześnie. Tym samym został honorowym obywatelem Wrocławia. Według informacji historycznych, Wilhelm Frick nigdy nawet nie odwiedził tego miasta.
Trybunał Norymberski
Byłoby zaskakujące, gdyby Frickowi udało się uniknąć odpowiedzialności za wszystkie zbrodnie wojenne przeciwko ludności cywilnej. Został aresztowany przez aliantów i przekazany Międzynarodowemu Trybunałowi Wojskowemu w Norymberdze. Był jedynym oskarżonym przetrzymywanym bez składania zeznań.
Trybunał uznał go za winnego zbrodni przeciwko pokojowi i ludzkości. 1 października 1946 roku został skazany na karę śmierci przez powieszenie. 16 października tego samego roku wyrok został wykonany. Wszystkie jego wyróżnienia i nagrody zostały unieważnione w Polsce i Czechach.